Abraham Calov
Biografia
Abraham Calov urodził się 16 kwietnia 1612 roku w Mohrungen (obecnie Morąg) jako syn Petera Kalau, podskarbiego sądowego elektorów brandenburskich. Po ukończeniu szkoły miejskiej w rodzinnym mieście, kontynuował naukę w gimnazjach w Toruniu (od 1624) i Królewcu (od 1625). W czasie epidemii dżumy powrócił do Mohrungen.
Dzięki stypendium elektorskiemu w lutym 1626 roku immatrykulował się na kierunku sztuk wyzwolonych na Uniwersytecie w Królewcu. W 1632 roku uzyskał tytuł magistra filozofii, a następnie podjął studia teologiczne. Od września 1634 roku przebywał w Rostocku, gdzie przez trzy lata prowadził wykłady z filozofii i teologii. W 1637 roku doktoryzował się z teologii na Uniwersytecie w Rostocku i został adiunktem na Wydziale Filozofii w Królewcu, a w 1640 roku profesorem nadzwyczajnym teologii.
W latach 1643-1650 pełnił funkcję pastora kościoła św. Trójcy w Gdańsku oraz rektora Gdańskiego Gimnazjum Akademickiego, gdzie był również profesorem teologii. W 1645 roku uczestniczył w Colloquium charitativum, wspólnym zjeździe katolików, luteran i kalwinistów, gdzie przeciwny był synkretyzmowi. Założył fundację Aerarium pauperum studiosorum. Z funkcji w Gdańsku zrezygnował w 1650 roku w związku z lokalnymi sporami religijnymi.
31 lipca 1650 roku został profesorem teologii na Uniwersytecie w Wittenberdze, gdzie wielokrotnie pełnił funkcję dziekana. Od listopada 1650 roku był członkiem wittenberskiego konsystorza, a w 1652 roku, po śmierci pastora Paula Röbera, został wybrany jego następcą oraz mianowany generalnym superintendentem Saksonii. W Wittenberdze pozostał do końca życia, angażując się w spory teologiczne, między innymi z Georgiem Calixtem, przedstawicielem synkretyzmu. Zyskał sławę wybitnego polemisty. Z powodu swoich kontrowersyjnych publikacji naraził się także elektorowi brandenburskiemu i własnemu księciu.
Zmarł 25 lutego 1686 roku w Wittenberdze na skutek apopleksji. Po jego śmierci w tamtejszym kościele wzniesiono jego epitafium.