Johann Gottfried von Herder
Biografia
Johann Gottfried von Herder urodził się 25 sierpnia 1744 roku w Morągu, a zmarł 18 grudnia 1803 roku w Weimarze. Był jednym z klasyków weimarskich, a jego poglądy znacząco wpłynęły na rozwój idei narodu oraz filozofii i historii kultury.
W młodości wzrastał w duchu pietyzmu i uczęszczał do łacińskiej szkoły w Morągu. W 1762 roku wyjechał na studia medyczne do Królewca, jednak porzucił medycynę na rzecz teologii. Został nauczycielem w Collegium Fridericianum, a później studiował na Uniwersytecie Albertyna, gdzie jednym z jego nauczycieli był Immanuel Kant. W latach 1764-1769 przebywał w Rydze, gdzie pracował jako nauczyciel w szkole katedralnej i proboszcz pomocniczy.
W 1769 roku wyruszył w podróż po Europie, nawiązując kontakty z takimi postaciami jak Diderot, d'Alembert i Goethe. W 1771 roku objął posadę głównego kaznodziei w Bückeburgu, a w 1776 roku za wstawiennictwem Goethego został proboszczem w Weimarze, gdzie pełnił także funkcje dyrektora gimnazjum i kuratora szkół.
Herder jest znany z przekonania, że język i kultura są ściśle związane z tożsamością narodową. Twierdził, że każdy naród ma unikalną „duszę”, wyrażaną przez sztukę, język i zwyczaje. Sprzeciwiał się uniwersalizmowi oświecenia, podkreślając znaczenie lokalnych i narodowych kontekstów historycznych. Jego myśl wpłynęła na rozwój romantyzmu i idei ludowości.
W swojej rozprawie „Abhandlung über den Ursprung der Sprache” (1772) odrzucił tezę o boskim pochodzeniu języka, wiążąc go z racjonalnością człowieka. Jego dzieła, takie jak „Ideen zur Philosophie der Geschichte der Menschheit” (1784-1791), miały ogromny wpływ na filozofię, literaturę i historię. Herder zmarł w 1803 roku i został pochowany w Weimarze.